Wspominaliśmy na poprzednich stronach, iż cholesterol jest tłuszczem, który jest niezbędny dla naszego organizmu. W naszym ciele, krąży jego pewna ilość przenoszona przez lipoproteiny (taki rodzaj białek, transportujących tłuszcz).
Całkowita ilość cholesterolu oznaczana w wynikach jako TC (Total Cholesterol) zmienia się wraz z wiekiem. Od drugiego roku życia całkowite stężenie cholesterolu we krwi wynosi 120-140 mg/dl (miligramów na decylitr) i pozostaje na takim poziomie do około 18 roku życia. Później zaczyna ono rosnąć z „prędkością” około 2,2 mg na rok. W okolicach 30-tki całkowity cholesterol wynosi około 140-200 mg/dl. Niestety im dalej tym gorzej 
Po czterdziestce całkowity cholesterol u wielu osób wynosi około 250 mg/dl. Warto go wówczas kontrolować przynajmniej raz na pół roku.
Podwyższony poziom całkowitego cholesterolu nie jest jeszcze groźny o ile poziom frakcji LDL jest niski. Oznacza, to że proporcje HDL do LDL są na korzyść tzw. dobrego cholesterolu. HDL zbiera z naczyń cholesterol i transportuje go z powrotem do wątroby, zapobiega więc on zmianom miażdżycowym.
Przypomnijmy:
Norma całkowitego cholesterolu to okolice 140-200 mg/dl
Wartości podwyższone mogą wskazywać na:
- pierwotne hipercholesterolemie
- wtórne hipercholesterolemie
- złe nawyki żywieniowe: nadmierna podaż tłuszczów zwierzęcych, mięsa, jaj
- niedoczynność tarczycy
- cukrzycę (źle wyrównaną)
Wartości obniżone mogą wskazywać na:
- ciężkie choroby wyniszczające (przewlekłe zakażenia, operacje, urazy wielonarządowe)
- nadczynność tarczycy
- niewydolność wątroby