Zawał mięśnia sercowego to inaczej jego martwica, której źródłem jest niedokrwienie.
Do najczęstszych przyczyn zawału mięśnia sercowego należą zmiany miażdżycowe, które powstają w tętnicach wieńcowych. Na skutek tworzenia się blaszki miażdżycowej dochodzi do zwężenia światła naczynia. Z tego względu istnieją coraz większe trudności w przepływie krwi. Gdy zmiany miażdżycowe są zaawansowane, blaszka miażdżycowa może zajmować nawet większą połowę światła naczynia. Z racji tego, iż blaszkę miażdżycową od strumienia krążącej krwi oddziela tylko cieka błonka, istnieje duże prawdopodobieństwo, iż ulegnie ona pęknięciu. Warunkami ku temu sprzyjającymi jest np. podwyższone ciśnienie krwi. Gdy dojdzie do pęknięcia owej błonki, tworzy się skrzep, który doprowadza do powstania zawału mięśnia sercowego.
W przypadku zwężenia światła, które przekracza 2/3 średnicy prawej tętnicy wieńcowej, dochodzi do zawału dolnej ściany serca, zawału tylnej lewej komory serca oraz do zawału tylnej części przegrody międzykomorowej.
Takie samo zwężenie (tj. przekraczające 2/3 światła) gałęzi okalającej lewej tętnicy wieńcowej doprowadza do zawał ściany przedniej oraz ściany bocznej serca.
Z kolei zwężenie gałęzi międzykomorowej przedniej skutkuje zawałem w przedniej części przegrody oraz zawałem ściany przedniej lewej komory serca.
W zależności od ilości zwężonych tętnic wieńcowych, zawał mięśnia sercowego dzielimy na:
- zawał pełnościenny- gdy zwężona jest jedna z gałęzi tętnic wieńcowych,
- zawał podwsierdziowy- typowy dla zwężenia wszystkich trzech gałęzi tętnic wieńcowych.